Reklama

Niedziela Przemyska

Drogi świętości o. Baudissa

W jednej z bocznych kaplic bazyliki w Starej Wsi spoczywają szczątki kandydata na ołtarze, którego historię życia warto poznać.

Niedziela przemyska 51/2020, str. VI

Archiwum

O. Wojciech Mmaria Baudiss

O. Wojciech Mmaria Baudiss

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Wojciech Maria Baudiss urodził się 14 kwietnia w 1842 r. w Bojanowie na Bukowinie, jako syn Teresy z d. Langer i Eugeniusza, austriackiego urzędnika skarbowego. Rodzina przeniosła się w 1848 r. do Lwowa i tam zetknął się z jezuitami. Od dziecięcych lat odznaczał się głębokim nabożeństwem do Matki Bożej za dar uzdrowienia, stąd drugie jego imię Maria.

U jezuitów

Wojciech Baudiss życie zakonne rozpoczął 12 września 1856 r. w austriackim Baugartenbergu, gdzie mistrzem nowicjatu był Polak Fryderyk Krupski. Po długiej formacji zakonnej przyjął świecenia kapłańskie 10 września w 1871 r. w katedrze na Wawelu z rąk bp. Antoniego Gałeckiego.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Kolejne jedenaście lat to jego pobyt w kolegium starowiejskim, gdzie miał okazję współpracować z wybitnym rektorem i mistrzem nowicjatu o. Henrykiem Jackowskim, który przez szeroko zakrojoną działalność duszpasterską i organizacyjną przygotowywał koronację cudownego obrazu Matki Bożej. W zapiskach z miesięcznych rekolekcji podjął postanowienie, że z pomocą łaski Bożej chce zostać świętym i do tego celu będzie dążył wytrwale przez wierne zachowanie konstytucji zakonnych, przez modlitwę i wytrwałą pracę duszpasterską na większą chwałę Bożą. W 1876 r. po o. Jackowskim przejął kierownictwo nowicjatem. Równocześnie kierował Apostolstwem Modlitwy, roztaczał opiekę duchową nad klerykami studentami jako spowiednik, wygłaszał dla nich konferencje ascetyczne.

Reforma bazylianów

Od 1884 r. przez prawie 18 lat pracował nad reformą zakonu św. Bazylego. Przebywał przeważnie w Dobromilu, gdzie był przełożonym, profesorem i mistrzem nowicjatu. Nikt tak jak on nie związał się z tym dziełem tak głęboko, trwale i serdecznie. Szanował duchowość wschodnią i nie sądził, aby była ona czymś niższym od łacińskiej. Podkreślał natomiast, że obie są bogactwem jednego Kościoła. Ojcowie bazylianie, którzy go osobiście znali, jego byli nowicjusze i podwładni, wystawili o nim i o jego pracy w okresie reformy wspaniałe świadectwo. Dzięki tym umiejętnościom i osobistej kulturze miał otwartą drogę do pracy wśród Ukraińców, którzy wyczuwali w nim to serdeczne oddanie dla nich. Bronił praw narodu ukraińskiego, języka i szkoły. Chciał, by bazylianów cechowała zdrowa miłość własnej ojczyzny i szczery katolicki patriotyzm. Do przeprowadzenia reformy trzeba było ludzi wolnych od ziemskich i ludzkich względów, przejętych szczerą ideą naprawy i w postępowaniu nienagannym. Ukoronowaniem jego akceptacji w zakonie bazylianów była ich własna ukraińska dwukrotna inicjatywa, aby został ich prowincjałem. O. Baudiss jednak odmówił, czując się niegodnym takiego stanowiska, a także z powodów zdrowotnych.

Od dziecięcych lat odznaczał się głębokim nabożeństwem do Matki Bożej za dar uzdrowienia, stąd drugie jego imię Maria.

Podziel się cytatem

Kaznodzieja, rekolekcjonista, spowiednik

Reklama

W 1902 r. zapadła decyzja o wycofaniu się jezuitów. Zamkniecie wszystkich spraw jezuicko-bazyliańskich nastąpiło w 1904 r. O. Wojciech objął w Chyrowie funkcję instruktora dla młodych kapłanów przygotowujących się do złożenia ślubów wieczystych. Przez krótki czas pełnił funkcje rektora w seminarium w Jassach w Mołdawii. Praca na tym terenie jezuitów wezwanych po 114 latach w charakterze misjonarzy, dość szybko się zakończyła.

W 1906 r. generał zakonu Włodzimierz Ledóchowski mianował o. Baudissa prowincjałem galicyjskim, co było wyrazem najwyższego uznania dla jego osobistych walorów. Ostatnie lata pracowitego życia od 1915 r. spędził w Starej Wsi jako kapelan sióstr służebniczek. Był także czynny jako kaznodzieja, rekolekcjonista, niestrudzony spowiednik w kolegium i w kościele.

Mimo wątłego zdrowia, Bóg pozwolił obchodzić różne jubileusze: 60. rocznicę życia zakonnego, złoty jubileusz kapłaństwa i rzadko obchodzony jubileusz 50-lecia profesji zakonnej.

25 kwietnia 1926 r. wśród modlitw całej wspólnoty kolegium odszedł cicho do wieczności, spokojnie i święcie, jak żył całe życie. Wszyscy na czele z rektorem odmówili samorzutnie Te Deum laudamus.

W drodze na ołtarze

O. Wojciech Maria Baudiss został pochowany pod kaplicą na cmentarzu starowiejskim. Starania o uznanie przez Kościół jego świętości bardzo wcześnie zapoczątkowane, na skutek różnych przeszkód doczekały się konkretnych posunięć dopiero w 1991 r. Prowincjał Mieczysław Kożuch 26 października 1991 zwrócił się bp. Ignacego Tokarczuka z prośbą o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego o. Baudissa. Nadeszła odpowiedź pozytywna. Obradująca w Przemyślu 256. Konferencja Episkopatu Polski wyraziła 22 czerwca 1992 r. swoje pozytywne wotum odnośnie do wszczęcia procesu kanonicznego. Kongregacja do spraw Świętych przekazała 8 lutego 1993 r. Nihil obstat Stolicy Świętej na rozpoczęcie procesu w archidiecezji przemyskiej.

W przyszłym roku jezuici starowiejskiego kolegium będą obchodzić jubileusz 200. rocznicy przybycia w 1821 r. z Białorusi do Starej Wsi. Na ten czas przypada także 100. rocznica święceń kapłańskich sługi Bożego o. Wojciecha Marii Baudissa. Jest to znak Opatrzności Bożej, aby wyrazić Bogu wdzięczność, a z drugiej ożywić kult trochę zapomnianej postaci, jednej z najwybitniejszych w dziejach tej wspólnoty zakonnej jezuitów pracującej pod opieką Matki Bożej Miłosierdzia.

2020-12-16 09:20

Oceń: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Znamy herb i dewizę Papieża Leona XIV

2025-05-10 15:54

[ TEMATY ]

Papież Leon XIV

Vatican Media

„In Illo uno unum” – „W Nim stanowimy jedno” tak brzmi dewiza Ojca Świętego. W podstawowych elementach Leon XIV zachował swój wcześniejszy herb, wybrany podczas jego konsekracji biskupiej, a także motto.

Herb Leona XIV to tarcza podzielona ukośnie na dwie części. W górnej części znajduje się błękitne tło, na którym widnieje biała lilia – symbol czystości oraz Maryi. Dolna część ma jasne tło i przedstawia obraz nawiązujący do Zakonu św. Augustyna: zamkniętą księgę, na której spoczywa serce przeszyte strzałą. Ten symbol odnosi się do doświadczenia nawrócenia św. Augustyna, które sam wyjaśnił słowami: „Vulnerasti cor meum verbo tuo” – „Przeszyłeś moje serce swoim słowem”.
CZYTAJ DALEJ

Bł. Imelda Lambertini. Patronka dzieci pierwszokomunijnych

Niedziela Ogólnopolska 23/2012, str. 26

[ TEMATY ]

Pierwsza Komunia św.

święci

pl.wikipedia.org

Imelda Lambertini

Imelda Lambertini

Dwunastoletnia dziewczynka żyjąca w XIV wieku w Italii - bł. Imelda Lambertini jest patronką dzieci pierwszokomunijnych, a także patronką wszystkich dzieci i młodzieży. Dawne modlitwy nie bez powodu nadają jej miano „adwokatki dzieciństwa”. Jej proste życie, związane z Eucharystią, ale nie tylko, niesie ogromnie ważne przesłanie dla świata XXI wieku.

Imelda urodziła się ok. 1320 r. w Bolonii, w hrabiowskiej rodzinie Lambertinich, jednej z najbardziej wpływowych rodzin w ówczesnej Italii. Prawdopodobnie nie miała jeszcze ukończonego 10. roku życia, gdy wyprosiła u rodziców pozwolenie na wstąpienie do klauzurowego klasztoru Sióstr Dominikanek. Imelda od najmłodszych lat pragnęła przyjąć Pana Jezusa do swojego serca. Żaden człowiek nie miał jednak możliwości spełnić tego marzenia ze względu na jej młody wiek. Mógł to uczynić jedynie sam Jezus: i On sam w cudowny sposób przyszedł do małej Imeldy pod postacią Chleba Eucharystycznego. Gdy sama modliła się po Mszy św. konwentualnej w chórze zakonnym, przy sklepieniu ukazała się jej Święta Hostia. Współsiostry, zafascynowane niezwykłym światłem i zapachem, widząc, że dzieje się Boży cud, posłały po kapelana. Hostia łagodnie opadła na patenę i kapłan swymi konsekrowanymi dłońmi udzielił klęczącemu dziecku Pierwszej Komunii św. Był to dzień 12 maja 1333 r. Z powodu wielkiego pragnienia dziewczynki przystąpienia do Pierwszej Komunii św., pod koniec XIX wieku Stolica Apostolska beatyfikowanej już Imeldzie Lambertini przyznała oficjalny tytuł patronki dzieci pierwszokomunijnych. Patronat ten potwierdził w 1910 r. św. papież Pius X.
CZYTAJ DALEJ

Zaproszenie na „Anielski piknik rodzinny”

2025-05-12 12:09

[ TEMATY ]

zaproszenie

Mat.prasowy

W tym roku Siostry Loretanki zapraszają na jubileuszowy „Anielski piknik rodzinny”.

„Anielski piknik rodzinny” odbędzie się w sobotę 14 czerwca w Loretto koło Wyszkowa. Świętujemy na nim 25 lat od wznowienia czasopisma dla dzieci „Anioł Stróż”. Rozpoczynamy już od 10.00 rano. Matka Boża Loretańska czeka w swoim sanktuarium, a anielski wodzirej przywita wszystkich uczestników. O godzinie 11.00 rozpocznie się Msza święta w nowym kościele. Po niej będzie czas na posiłek, a następnie zabawy i konkursy, a także warsztaty muzyczne. Całość wydarzenia zakończymy Koronką do Bożego Miłosierdzia. Grupy zorganizowane prosimy o wcześniejsze zgłoszenia do redakcji: aniol@loretanki.pl lub tel. 22 673 50 96.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję